درون  ِ  شیار    شیهه    می کشند

شک  ِ حروف  به  هم   سمت هایی    عجیب   می گیرد        رنگ هایی

خماری  ِ  ثانیه ها   وقت  ِ گل دادن  ِ    آن     گل  

درون ِ      دور ِ     گلو

پک های  ِ     از     پلکها   

                             پله  

                                 پله 

                 به  ته  ِ  چاه

کسی    مچ ام   را            پرواز  ِ  پروانه ها    را        بگیرد

آرام    میان ِ موج های ِ خاکستر  

با گلوله هایی  درون ِ خونم   راه  می روند  

نه   سایه ی ِ  افسانه ای  بر  سرم  هست   نه  مدعی ِ ستاره ای هستم هم

تنها    حروف ِ باکره ای   را   دیده   باشم ( یک    پُک ِ   کوتاه        فقط) 

چند   هجای ِ منحصر    در کسری از ... ،

آن  کلمه را  روی ِ تک تک ِ ثانیه ها  حک می کنیم،

سلول    سلول      تنم را  تخس  تا  توشه ی ِ زمستان ِ سرخ پوست ها باشیم

کسی بو نبرد  از روی ِ طاق  بر داشته        برگ ها را بار

 با روی ِ تو   هزار او در تو            پاییز را بُر می زنم

وقتی تمام ِ جهان در استوانه ای  می دود  تا  لبانم را ببلعد ،

"صدایی  مماس  بر شقیقه ی ِ صبر"

تنها  یک  پُک      ریشه های ِ زمان را از چاه درآورده:

(مشق ِ  عشق   در شکیب ِ  رنج،

چار بیدار ِ حروف   در  خطور ِ منحنی های اش)

همیشه  کاراکتر ِ اول ِ افسانه ها   می شوم

آرام    آرام

تک  تک ِ چراغ ها رابرداشته ام ،   

  به تمام ِ زاویه ها  تن   می مالم،

تمام ِ    خطوط             سلول        سلول

قرنهاست  وقتی  عاشقم  دوری می کنم   که  منقرض نشوم

شوقی نیست           شوری             عصیانی

بیداری در چار دیواری ِ  پدرم که نیست   سکوی ِ سکوت میشود

به اندازه ی ِ هزار پنجره باز

با انگشتری ِ اشاره قطب ها را جابه جا میکنم

تمام  ِ خطوط  ِ جغرافیا را پاک

خورشید ِ پشت ِ شیشه بنفش می شود

همیشه میدانستم آفتابگردان ها گاو اند

مادرم نیست و تنها صدای خر و پف برادرم را می شنوم

یک استکان آب می خورم

حالا خزر را تش میزنم  تا   بیاید

ببری پسر عموی ِ ناتنی ام پارسال مرده است

دستهایی ست که پیش ِ پاها سنگ می اندازد    پس روی ِ موج ها می دویم       دور    در خودم

یک دیوار  تا دریا دیده نشود      یک سقف که این همه ستاره بمیرند 

 
این همه ماه!            کافی نیست؟

پس سنگهایی که پرتاب می شود چرا به سرم نمی خورد       ها؟!

به باغهای ِ انگور و سیب     نه

برج هایی که سر در ابرها برده اند،   نه

" ب " چشم درآورده       به ما خیره می کند

وقتی تمام ِ رود ها    خروشان درون ِ دریا می میرند،

ماهی کوچک، به خواب ِ دیوانه میاید

از آخرین پنجره ی ِ کوچه دستهایی ست در حال ِ بلع ِ آفتاب

او هام  دارد زمین را تجزیه می کند   

اتاق بی ستون شده     دارد   تکه   تکه   از

باید اعتراف کنم

"هزار مرتبه سر در آسمان فرو برده ام و در نیاورده اعتراف می کنم

حتی کلمات    روی ِ  کاشی های ِ آبی به دادم نرسیده اند"

دستهایی ست که هوا را می نوازد         

 کلماتی که بی ربط دنیا می آیند     اعدادی در هم

چه بی شماره قدیس به دستهاش مرده باشند تا به دنیا بیایم

گاهی فراموش می کنند چند هزاره طول کشیده!       

صندلی ها روی ِ ریل می لرزند،صندلی ِ هواپیماها می لرزد

نشسته توی ِ سلول ِ خوابدیده    اعتراف می کنم      شک ندارم به سمت ِ مرگ می روند

استخاره ای لازم نیست

هوا را توی ِ رگهاش منتشر می کند از بس که باید بروم

شب از آخرین کوچه های ِ شهر می رسد         

روز از آخرین شهر    و شب و روز، نه

اصلا چه اهمیتی دارد خواب ِ مرا بببینی     

از بس که رفته ام               نیست که!